Geschonken paarden en pony’s

Onze paarden & pony’s  die zorgen voor onvergetelijke vakanties voor mensen met een beperking zijn veelal te danken aan hele lieve mensen die hun paard/pony een goed tehuis willen bieden voor lengte van jaren en tevens mensen met een beperking gelukkig te maken.

Het zijn paarden & pony’s waar men te groot voor geworden is, omdat ze gestopt zijn met rijden of het zijn dierbare ‘vrienden’ die niet meer voldoen aan hun wensen, maar die ze niet in de handel willen hebben.

De paarden & pony’s zijn dan dikwijls in de leeftijd van 8 tot 20 jaar .Wij danken ze enorm dat zij ons hun trouwe viervoeter schenken voor  heerlijke vakanties voor onze gasten.

We krijgen met regelmaat nieuwe paarden en pony’s als schenking van eigenaren die een goed thuis zoeken voor hun viervoeter. Hieronder enkele verhalen van deze mensen die hun paard of pony aan ons geschonken hebben:

04189451-4560379Wij brachten Reality in de zomer van 2013 naar Strijbeek en zagen meteen dat ze goed terecht zou komen.

 

 

Reality de slimme zwart-bruine merrie van Haarlem, paard gefokt (KWPN) maar groeide uit tot een fantastische E pony. Wij kochten haar in Zeeland van Jeanine.

Reality had ergens in haar vroege jeugd een asymmetrische spieropbouw in haar achterhand ontwikkeld. Bijzonder is dat dit haar niet hindert en dat het niet terug te zien is in haar bewegingen en prestaties. Met Jeanine bracht Reality het tot Z springen en Z1  dressuur. Reality en Jeanine waren een heel goed en hecht team. Het heeft zeker een jaar geduurd voordat Reality zich echt thuis voelde bij ons tussen de sportpaarden.

Reality verhuisde naar Noord Groningen naar haar tweede maatje Arjen. Ze steunden elkaar door dik en dun. Behalve bij het springen lag hun hart bij de eventing. Veel plezier beleefden Arjen en Reality tijdens de crosstrainingen. Als eerste mocht ze altijd door de waterhindernissen zodat de andere ruiters konden volgen. In het crossparcours was Reality zo in haar element dat zij met gemak foutloos en binnen de tijd kon lopen. Bij de veterinaire check na de cross vroeg de dierenarts zich regelmatig af of Reality nog aan de cross moest beginnen zo’n conditie had ze.

De tijd brak aan dat de parcoursen in de hogere klassen voor E pony’s te zwaar werden voor Reality en dat Arjen te groot werd. Arjen en zijn ouders waren het er over eens dat Reality niet nog een nieuwe sportcarrière met een nieuwe ruiter moest aangaan en we zochten naar een meer passend alternatief. Via een advertentie van de Grensrakkers kwamen we in contact met Trudy en Karen. We besloten Reality een nieuw, nuttig en mooi leven te gunnen op een goed adres bij mensen met een goed hart voor paarden en mensen.

Wij brachten Reality in de zomer van 2013 naar Strijbeek en zagen meteen dat ze goed terecht zou komen. Dat maakt het afscheid van “onze Riȅl” makkelijker. Dat ze haar streken niet verleerd was bleek al de eerste nacht toen zelf al springend haar meeste geschikte weiland op zocht.

Ook in Strijbeek bleek dat Reality moest wennen maar we hebben er alle vertrouwen in dat het doel voor Reality, ons  en voor Trudy en Karen bereikt wordt.

Henk en Arjen

WinkyIk heb het hier heel erg moeilijk mee gehad, maar ik ben heel erg blij dat ze hier super is terecht gekomen. Ik sta nog steeds helemaal achter mijn keuze van toen.

 

Op mijn tiende verjaardag kreeg ik Haloween (inmiddels Winky) cadeau.

Zeven jaar heb ik mogen genieten van dit geweldige pony’tje. Met Winky kon ik alles doen, ons vertrouwen in elkaar was 100%. Dit maakte het heel erg pijnlijk toen onze combinatie niet meer werkte, ik werd te groot en Winky werd eigenlijk te oud voor het rijden wat ik deed.

Ik wilde erg graag weer lekker zorgeloos gaan rijden, maar twee paarden houden was geen optie. Ik heb toen voor mezelf besloten dat ik Winky alleen weg zou doen, als ik helemaal zeker zou weten dat ze perfect terecht zou komen.

Via via kwam ik uit bij Karen en Trudy van de Grensrakkers. Toen ik hoorde over de gehandicaptenkampen was ik gelijk enthousiast, Winky was hier namelijk het perfecte paardje voor. En op deze manier zou ze toch nog een beetje in beweging blijven. Na contact te hebben gehad met Karen en Trudy, heb ik besloten haar te doneren aan de Grensrakker en heb ik haar in december 2011 weggebracht naar Strijbeek.

Ik heb het hier heel erg moeilijk mee gehad, maar ik ben heel erg blij dat ze hier super is terecht gekomen. In de zomer loopt ze mee met de kampen, en in de winter wordt ze super verzorgd door Matthieu. Inmiddels helpt ik nu ook al twee jaar mee met de kampen, en sta nog steeds helemaal achter mijn keuze van toen.

JonkerJonker doet het super goed bij de Grensrakkers. Een prijs heb ik er niet aan gehangen, want ik vind zo super wat ze daar doen. Dat is ook liefde voor je paardje vind ik.

Ik ben nog steeds hééél blij dat Jonker jullie zoveel plezier geeft en het zelf ook zóó toppie heeft. Hij heeft zijn plaats heeft gevonden bij jullie.

 

 

Ik ben Helga, het voormalig bazinnetje van Jonker. Iik ken hem eigenlijk al heel zijn leven.

Hij is geboren in Oost-W-Middelbeers en zijn moeder was een mooie zwarte merrie. Hij is toen naar Paul en Ellen gegaan en daar tot zijn 12e jaar geweest.

Ellen reed wedstrijden met m, maar kwam niet verder dan de L-dressuur. Toen is hij nog ergens anders geweest en kwam daarna bij mensen in Vessem terecht.

Maar voor diegene die Jonker kennen, hij kan weleens een eigen willetje hebben en als je de teugels erbij pakt en er eens even voor gaat zitten dat je m eens ff goed dressuur wil gaan rijden, dan zegt Jonker ohhhhh maar ik heb vandaag geen zin, haha.

Dus bij die eigenaars in Vessem, ging hij dan in volle galop terug de stal in, haha, oepssss. Ahum, maar ze kregen dus schrik van Jonker en zodoende was er al ruim 2 jaar niks meer mee gedaan, en als niemand m wou, tja dat ging hij toch naar de slager.

Ik was niet in de mogelijkheid om Jonker te kopen toen, helaas, maar vrienden van mij wel.

Mijn vriendin reed paard en haar man wilde ook te paard mee, dus Jonker ging naar hun toe. Ik mocht hem zoveel rijden als ik wou, want haar man reed niet zoveel.

Maar daar was nogal wat werk aan pffff, hij had veel slechte dingen geleerd, maar met veel liefde en geduld is dat toch weer veel goed gekomen.

Toen moest hij ook bij mijn vrienden weer weg, maar ik was toen wel in de gelegenheid Jonker te kopen en om hem aan huis te zetten!!

Super, we hebben mooie jaren gehad samen, voorheen kon Jonker nooit alleen van huis, dan steigerde hij en draaide om en in volle galop terug, maar bij mij in zijn nieuwe omgeving, ging dat redelijk goed!

Een held is hij niet als hij alleen op pad moet, maar in de groep een super paard! En samen met mijn shetlander ging dat helemaal super!

Hij is een paar jaar mee op ponykamp geweest, en was daar een voorbeeldig paard tussen al dat klein grut met de pony’s. Helaas werd hij ook al een jaartje ouder en kreeg een zware luchtweginfectie, waar hij goed van genezen is. Lange zware ritten kan hij niet meer aan.

Via mijn hoefsmid kreeg ik de tip voor de Grensrakkers, misschien was dat iets voor Jonker, om zijn oude dag te slijten?

Ik wist inmiddels wel van Jonker, dat als je met hen ging rijden en je vroeg niks van hem, dat hij dan ook super braaf was. Als mijn buurmeisje van 11 jaar op zijn rug zat, ging hij er mee om of het goud was, zóóóó superlief van hem.

Jonker doet het super goed bij de Grensrakkers. Ik heb echt wel meerdere traantjes gelaten toen ik Jonker aan de Grensrakkers heb geschonken. Een prijs heb ik er niet aan gehangen, want ik vind zo super wat ze daar doen. Als ik zie hoe goed Jonker het daar doet en hoe goed hij op zijn plaats is daar, dan denk ik, dat heeft zo moeten zijn. Dat is ook liefde voor je paardje vind ik.

Grensrakkers ga zo door met jullie mooie en goed werk. Ik ben nog steeds hééél blij dat Jonker jullie zoveel plezier geeft en het zelf ook zóó toppie heeft. Hij heeft zijn plaats heeft gevonden bij jullie.

Groetjes Helga